Zure mayo 

Het komt zelden voor dat ik alleen frietjes eet maar deze keer had ik de hele dag al die zoute smaak in mijn mond. Ik slenter deze middag over de kinderkopjes van 's-Hertogenbosch tot mijn lichaam bijna automatisch stopt voor een hippe friettent. Het is erg rustig, voor mij staat een meisje die een puntzak friet bestelt met mayonaise, die absoluut niet zuur mag zijn. Als het mijn beurt is bestel ik hetzelfde, met mayonaise die zuur moet zijn.
We nemen tegelijkertijd onze puntzak friet aan, ik zeg gedag en slenter verder, richting een bankje aan het water, terwijl zij besluit hier haar frietjes op te eten.

Als ik net lekker zit en geniet van de frieten hoor ik: "hey, jij ook hier, wat een toeval" achter me. Ik vraag me af wat toeval is en of het wel bestaat. 
Het is ongemakkelijk stil, ze zit veel te dichtbij voor de enorme bank die er staat en we zijn totaal niet elkaars type. We kijken beide in deze doodse stilte naar een eendje, die uitgebreid zijn veren aan het poetsen is. Het is erg aandoenlijk, en heel even lukt het me om het meisje naast me te vergeten, totdat ik haar weer hoor kauwen. 
"Lief he", zegt ze na ongeveer tien minuten, die wel een uur leken te duren.

Ik twijfel om op te staan en weg te lopen, maar ik kan het niet.
Inplaats daarvan vraag ik of de mayo niet te zuur is, en zeg daarna ook nog dat de mijne heerlijk zuur is. Het ijs is blijkbaar gebroken want ze begint uitgebreid over haar studie verpleegkunde te praten. Als ze vraagt wat ik studeer, antwoord ik dat ik nog niet lang geleden ben afgestudeerd maar bespaar haar de verdere details. "Daarom heb ik nu alle tijd om alleen op een bankje te genieten van frietjes." zeg ik onvriendelijk scherp met een ijskoude blik. Bijna direct krijg ik spijt van deze nare opmerking, en vraag haar of ze echt niet mijn zure mayo wil proeven, omdat ze daarna nooit meer anders zou willen.